{"id":175648,"date":"2018-07-01T00:00:00","date_gmt":"2018-06-30T22:00:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.bcfi.be\/depressie-bij-volwassenen-een-aanbeveling-voor-goede-medische-praktijkvoering-en-een-meta-analyse\/"},"modified":"2026-04-02T19:09:41","modified_gmt":"2026-04-02T17:09:41","slug":"depressie-bij-volwassenen-een-aanbeveling-voor-goede-medische-praktijkvoering-en-een-meta-analyse","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/bcfi.be\/nl\/depressie-bij-volwassenen-een-aanbeveling-voor-goede-medische-praktijkvoering-en-een-meta-analyse\/","title":{"rendered":"Depressie bij volwassenen: een aanbeveling voor goede medische praktijkvoering en een meta-analyse"},"content":{"rendered":"
In dit Folia-artikel wordt aandacht besteed aan de aanpak van depressie bij volwassenen. Eerst wordt de aanbeveling voor goede medische praktijkvoering<\/a> “Depressie bij volwassenen” (2017, Domus Medica, vertaald door SSMG)1,2<\/span> besproken: deze richtlijn beveelt aan om niet routinematig antidepressiva te geven bij “milde tot matige depressie”; de aanbeveling is om bij ernstige depressie wel antidepressiva te geven, met steeds ook een belangrijke plaats voor psychologische ondersteuning. Nadien wordt de meta-analyse<\/a> die verscheen in The Lancet<\/i>, besproken: deze concludeert dat in gerandomiseerde studies over ernstige majeure depressie bij volwassenen, de antidepressiva het beter doen dan placebo3,4<\/span><\/span>.<\/div>\n

Een aanbeveling voor goede medische praktijkvoering1,2<\/span><\/h2>\n

Samenvatting<\/h3>\n
Deze aanbeveling voor goede medische praktijkvoering over depressie bij volwassenen werd in 2017 opgesteld door Domus Medica en vertaald door SSMG. De kernboodschappen in verband met de behandeling worden hieronder besproken. Bij milde (tot matige) depressie <\/i>wordt aanbevolen om niet systematisch antidepressiva voor te schrijven en waar mogelijk te opteren voor algemene, niet-medicamenteuze maatregelen en psychologische ondersteuning. Bij matige tot ernstige depressie<\/i> wordt aanbevolen te behandelen met een antidepressivum, geassocieerd aan psychotherapie. Daarbij wordt in de eerste lijn gekozen tussen een selectieve serotonine-heropnameremmer (SSRI) en een tricyclisch antidepressivum (TCA), in functie van ongewenste effecten, comorbiditeit, zelfdodingsrisico en mogelijke medicamenteuze interacties. Bij overdosering zijn TCA’s, meer dan andere antidepressiva, mogelijk fataal en ze zijn gecontra-indiceerd bij belangrijk risico van zelfdoding. Bij goede respons wordt, om recidieven te voorkomen, aanbevolen om de behandeling met antidepressiva gedurende minstens 6 maanden voort te zetten. Bij ouderen wordt een (lichte) voorkeur gegeven aan een selectieve serotonine-heropname-inhibitor (SSRI) en wordt aangeraden te starten met een lage dosis. In geval van depressie met angst of agitatie kan het in uitzonderlijke gevallen nuttig zijn om gedurende een korte periode een benzodiazepine te associëren. Antipsychotica hebben geen plaats bij de aanpak van depressie in de eerste lijn.<\/div>\n

Een aanbeveling voor goede medische praktijkvoering over depressie bij volwassenen werd in 2017 opgesteld door Domus Medica en vertaald door SSMG<\/a>.
In deze aanbeveling wordt vooreerst de diagnosestelling besproken.<\/p>\n

De term “depressie” verwijst in deze richtlijn naar de brede waaier van als depressief gekenmerkte stemmingsstoornissen waarmee patiënten zich aanbieden bij de huisarts. Er wordt in deze aanbeveling onderscheid gemaakt tussen “depressieve klachten”, “milde (tot matige) depressie” en “matige tot ernstige depressie”. De ernst van de depressie wordt geschat in functie van het aantal en de ernst van de symptomen, en de impact van deze symptomen op de dagelijkse activiteiten. Aangezien deze schatting deels subjectief is, is het in de praktijk vaak moeilijk om een duidelijk onderscheid te maken tussen deze verschillende gradaties van ernst. Hoewel in deze richtlijn een pragmatisch overzicht gegeven wordt van de verschillende stappen naar de diagnose, kan gesteld worden dat de begrippen “milde”, “matige” en “ernstige” depressie redelijk overeenkomen met de verschillende vormen van ernst van majeure depressie volgens de DSM-5-criteria.<\/div>\n

Naast de uitleg omtrent diagnosestelling wordt in de aanbeveling ook ingegaan op een aantal  klinische thema’s, waaronder het inschatten van het zelfdodingsrisico, de indicaties voor doorverwijzen van de patiënt, en de behandeling van depressie, met ook aandacht voor de opvolging van de patiënt, de samenwerking met mantelzorgers en zorgverstrekkers uit de tweede of derde lijn, en de oudere patiënt met depressie. We bespreken hier de kernboodschappen in verband met de medicamenteuze behandeling.<\/p>\n

Milde (tot matige) depressie<\/h3>\n

De aanpak van milde (tot matige) depressie berust voornamelijk op algemene, niet-medicamenteuze maatregelen. Behandeling met een antidepressivum wordt niet aanbevolen, zeker niet systematisch, dit omdat antidepressiva bij milde depressie niet actiever bleken dan placebo. Antidepressiva dienen slechts overwogen te worden indien de symptomen gedurende meer dan twee jaar aanhouden, of bij falen van niet-medicamenteuze maatregelen. Doorverwijzing voor (laag-intensieve) psychologische ondersteuning kan worden overwogen.<\/p>\n

\n